Vrijdag 20 januari 2012

Sinds eergisteren staat de volgende column online op FOK.nl

Lolitacomplex

Barbara zal wel op Blekertje vallen omdat hij meer geld heeft, of meer macht, of allebei. Klinkt aannemelijk. Op het eerste gezicht. Maar heeft een vrouw met een goeie baan bij een gerenommeerde krant dat dan nodig? Die Barbara kan prima haar eigen boontjes doppen. En met die Bleker kan ze niet eens voor de dag komen. Behoorlijk gênant. Of valt ze soms op oudere mannen, gewoon omdat ze op oudere mannen valt. Omdat ze ouder zijn dus?

Wel eens van het Lolita-complex gehoord? Dat is wat oudere mannen die op jonge meisjes vallen zouden hebben. Maar wat voor complex zouden die meisjes dan hebben? Ook een Lolita-complex, maar dan anders? Het kleine-meisje-met-haar-knuistje-veilig-in-de-vertrouwde-hand-van-de-grote-meneercomplex?

De meeste vrouwen kiezen voor oudere mannen. Net per se 32 jaar ouder maar in ieder geval een paar jaar. Gemiddeld………

Klik hier om verder te lezen op FOK

maandag 16 januari 2012

Sinds woensdag 28 september 2011 staat de volgende column online op FOK

Baarden zijn niet mannelijk!

Vooruitgang is altijd 2 stappen vooruit, 1 achteruit. En niet alleen in de economie, want inmiddels zien we een andere vorm van narigheid onstuitbaar om zich heen grijpen. Het ene moment denk je bij baarden nog aan culturen met een ontwikkelingsachterstand, het volgende moment tiert het onkruid welig op kinnen van mainstream cultuurdragers. De vlasbaard van Matthijs van Nieuwkerk zit nog in de bèta-fase, er zijn alleen gelekte foto’s. Dat Buitenhofcolumist Max Pam een paardenmiddel aangrijpt om zijn verleppende imago op te frissen is begrijpelijk. Maar als Arie Boomsma met de zijne uit de kast komt, ontkom je er niet aan te denken dat hij iets wil bewijzen dat helemaal niet bewezen hoeft te worden. Of de baard van Johan Derksen van recente datum dateert of niet, geen idee. Bij Johan Derksen denk je automatisch aan een walmende stinkstok tussen zijn lippen en dan kom je, vrij associërend zo vanzelfsprekend op van asbakkenaroma verzadigde gezichtsbeharing dat je achteraf niet meer weet hoe het met het realiteitsgehalte van die baardgroei door de jaren heen gesteld was.

Erg genoeg allemaal, maar veel erger dan baarddragende oudere mannen, zijn piepjonge mannen die zich door de baardentrend van de wijs laten brengen. Neem nou Manuel Broekman, acteur en presentator, wiens ster snel gestegen is. Dat heeft zo’n jongen toch niet nodig! Baardhaar is van hetzelfde laken een pak als schaamhaar; waar heeft uitgerekend hij zich voor te schamen? Het joch (23) is oogverblindend mooi. Te mooi misschien, voor een man? “Het staat zo mannelijk”, hoor je vaak als motivatie om aan te sluiten bij de trend die vloekt tegen alle esthetische beginselen.

Toegegeven, mannen kunnen een baard laten staan, vrouwen niet. Dat is genoeg om fundamentalisten in de mannelijkheidsleer op scherp te zetten, want net als alle andere fundamentalisten zoeken ze hun kernwaarden in extremen. Onderscheid moet er zijn, vinden ze, hoe duidelijker hoe beter. Dus een baard hoort niet alleen, hij moet! De consequenties zijn niet te overzien. Als ‘met’ mannelijker is dan ‘zonder’ dan kan je erop wachten dat tapijtjes op schouders, rug, borst, buik etc. etc. ook weer mannelijk worden. Net als op jacht gaan, naar zweet ruiken, roken, een bierbuik hebben of meer spieren dan nodig. En last but not least, je vrouw slaan. Eigenlijk het enige waarbij spieren nog echt van pas komen, misschien wel toe uitnodigen. De oerman is het mannelijkst van allemaal.

Het was onvermijdelijk, voortschrijdend inzicht heeft een achterlijk broertje. Terugschrijdend inzicht. En we wisten allang beter: Less is More! Wat is er mannelijk aan teveel haar, en dan ook nog op de verkeerde plaatsen? Niet teveel van één ingrediënt, maar lekker combineren, dat is het geheim van een tongstrelend gerecht. De mooiste dochters hebben een blanke en een zwarte ouder, of een Thaise en een Franse, of een Nederlandse en een Marokkaanse. Ook in de mooiste zonen herken je beide ouders. Van hun vaders hebben ze de ballen, van hun moeders wangen en kin. Om te beginnen.

Klik hier om de column te lezen op FOK.

De column staat ook op Liefde en Zo

Vrijdag 6 januari 2012

Sinds eergisteren staat de volgende column online op FOK.nl

Sterk zijn is een keuze

Zijn je goede voornemens alweer gesneuveld? De eerste sigaret alweer gerookt, toch weer gesnoept? Maak je niet druk, het is niet jouw schuld. Je kan er niets aan doen, helemaal niets. Jij hebt namelijk niets te willen. Dik worden en roken is de schuld van je lichaam.

Medicijnengoeroe Ivan Wolffers zei het laatst zelf op de radio, je lichaam vraagt om calorieën. Je hebt toch honger, is dat dan geen duidelijk signaal? Wie ben jij om ertegenin te gaan? In de zeven vette jaren wil je lichaam energie opslaan voor de zeven magere jaren. Dat is honderdduizenden jaren een successtrategie geweest. Dat die magere jaren tegenwoordig niet meer komen, hoe kan je lichaam dat weten?…..

Klik hier om verder te lezen op FOK

Donderdag 5 januari 2012

Vandaag mijn eerste stuk in NRC Next. Het artikel staat in de geprinte versie op pagina 3.

Ik een zware roker? Hoe kom je erbij!

Een miljoen rokers proberen het weer aan het begin van het jaar: hun verslaving vaarwel zeggen. In 2012 zijn de vooruitzichten somberder dan in 2011 omdat medicijnen niet meer vergoed worden. Met name jammer voor zware rokers, van wie er veel meer blijken te zijn dan werd gedacht. Maurits Westerbeek behandelt vijf vragen over stoppen met roken.

1. Hoeveel roken we?
In Nederland zijn er al jaren zo’n 3,7 miljoen rokers. Tot die conclusie komen zowel het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) als onderzoeksbureau TNS Nipo, dat in opdracht van anti-rookorganisatie Stivoro onderzoek deed. Dat aantal lijkt redelijk betrouwbaar. Maar over hoeveel ze roken bestaan uiteenlopende cijfers. In de periode 2004-2010 rookten ze volgens het CBS gemiddeld 11 sigaretten per dag. Volgens TNS Nipo waren het er 14,5. De waarheid ligt niet ergens in het midden. Voor elke 11 of 14,5 sigaretten die ze volgens eigen zeggen opstaken, hebben Nederlandse rokers er bijna 21 gekocht…….

Het hele artikel is online te lezen op het blog van NRC Next

dinsdag 3 januari 2012

Sinds donderdag 15 september 2011 staat de volgende column online op FOK

De Youp-maffia

“Eigenlijk vind ik Youp helemaal niet zo leuk”. Nee, nee, denkt u nu niet dat u me kunt ontmaskeren als Youp-hater. Het is een goede kennis die laatst in een onbewaakt moment de frontale aanval op hem opende. Niet alleen ik ving het op trouwens, we waren met een groepje, dat na de bewuste uitspraak abrupt stilviel, alsof er een bom gevallen was. Maar niet voor lang.

Soms sta je bij elkaar met een paar heel goede kennissen en dan komen opeens de ontboezemingen los. De een gaat vreemd, de ander heeft schulden, een derde blijkt een stiekeme alcoholist. Waarheden die niet bedoeld zijn om verder te vertellen. Dus van mij zal je niet horen wie die kennis was die zich zijn ontboezeming over Youp liet ontvallen. Ik vertel ook niet wie die andere kennissen waren, die uiteindelijk ook het achterste van hun tong lieten zien. Want zij gingen nog heel wat verder.

De stilte duurde maar even, toen deed er weer iemand een duit in het zakje. Gretig, alsof hij op de gelegenheid had gewacht. “Wat kan die vent nou helemaal?” In de stem van een anders nogal rustige bescheiden man, klonk ingehouden woede. Ongekend, ik had hem nog nooit kwaad gezien. “Aan die lulhannes offer je dan een zaterdagavond op. Komt er iemand met het idee aankakken om er met de hele familie heen te gaan. Zeg dan maar eens Nee. Word je acuut uitgekotst door de Youp-maffia” Hij spuugde op de grond alsof het Youp zelf was waarvan hij zich ontdeed. “Dus dan ga je met zijn allen naar dat koleretheater. De een met nog meer tegenzin dan de ander. En je lacht maar mee omdat iedereen het doet. De enige die van harte lacht is meneer van ‘t Hek. Kassa!”

Weer een ander: “Hij is zelf een Bucklerlul met die Volvo van hem. Waarom denk je dat hij zo’n grote bak nodig heeft?” We keken hem vol verwachting aan, de lachebek die nooit te beroerd was om het zoveelste “meesterlijke” Youpcitaat te debiteren. Als je van iemand zeker kon zijn dat hij ‘In Youp’ was, dan hij. Nu was hij doodernstig, misschien wel voor het eerst. “Daarmee haalt hij elke vrijdagavond krattenvol Buckler uit een geheim magazijn. Wordt speciaal voor hem geïmporteerd uit het buitenland. Mag niemand weten. Heb ik van een kennis die bij Heineken werkt. Ze zijn doodsbang voor hem. En T-mobile heeft hem ook afgekocht” Een last leek van zijn schouders gevallen te zijn. Een soort van uit de kast gekomen was hij.

De fase van de behoedzaam instemmende knikjes was al snel voorbij. Stuk voor stuk verdrongen ze zich om ook hun gram te halen. Zelfs de nationale kersttranentrekker Flappie moest het ontgelden. “Sentimentele flut waarmee je iedereen op je hand krijgt, daar is die van ‘t Hek altijd voor te porren. Als het maar veilig en makkelijk is” Jarenlang opgekropte gevoelens zochten zich een uitweg. “Wat is erger dan Youp?”, vroeg er een. Niemand wist het antwoord. “Youp die een uur mag lullen over Youp!” Ja, College Tour met Youp hadden we allemaal gezien op tv, een paar dagen geleden. Een programma waarin ooit belangrijke denkers te gast waren. Ayaan Hirsi Ali, de Dalai Lama, Harry Mulisch etc. Maar nu Youp. “Iemand met alleen lagere school!”, riep de spreker triomfantelijk uit. “Wilde al niet deugen toen hij jong was, van school gestuurd” Niet helemaal waar, uiteindelijk heeft hij toch zijn mavo gehaald.

“Ik weet iets jongens, we stappen nu allemaal in de auto, we rijden naar zijn huis en we gooien hem in de achterbak van die Volvo van ‘em. Daar houden we hem net zo lang vast tot we onze centen terug hebben, met rente”. Moest ik proberen de stemming een beetje tot bedaren te brengen? Ik durfde het niet aan. Wat begon als oprechte verontwaardiging was in wraakzucht ontaard! Mijn snor drukken voor het te laat was, het enige dat er op zat. Bij een stoplicht dat op rood sprong zag ik mijn kans schoon om af te haken, een hele rij rode achterlichten verdween in de verte, op weg voor een duistere missie. Als enige zou ik geen vuile handen maken. De volgende dag sloeg ik met trillende handen het ochtendblad op. Het viel mee, niets over Youp. Hij zal wel snel een Bucklerfeestje voor ze georganiseerd hebben. Met gratis T-mobile abonnementjes.

Klik hier om de column te lezen op FOK.

donderdag 29 december 2011

Sinds woensdag 17 augustus 2011 staat de volgende column online op FOK

Plunderen zit ons in het bloed

Die Engelse plunderaars, zijn dat pure criminelen? Of is het niet meer dan logisch, misschien zelfs een beetje terecht dat kanslozen die leven in verpauperde woonwijken, gaan halen wat ook hen toekomt? Of is het een symptoom van een samenleving waarin de samenhang verdwenen, en waar het ieder voor zich is? Dan zijn die plunderaars eigenlijk avonturiers die de maatschappelijke jungle in gaan en nemen wat ze nodig hebben. Of is het banaal jongetjesgedrag? Alleen een graadje erger omdat ze voor galg en rad opgegroeid zijn. Slecht voorbeeld doet slecht volgen.

Het waren misschien niet meer dan een paar duizend rouwdouwers die een paar grote steden op hun kop zetten. Maar dat het altijd een minderheid is die in actie komt, wil niet zeggen dat het probleem zich daartoe beperkt. Tussen de hersens van aanvoerders van een volksbeweging, die van belhamels, die van avonturiers en die van criminelen zijn meer overeenkomsten dan je op het eerste gezicht zou denken. Het zijn allemaal doeners. Doeners doen wat anderen ook wel gewild hadden, als ze durfden, als ze meer doorzettingsvermogen hadden, als ze minder te verliezen hadden. Achter de plunderende en brandstichtende rouwdouwers voor wie zelfs een mensenleven nauwelijks telt, staan heel wat sympathisanten. Hoe vager je sympathie definieert hoe groter hun aantal.

Alle in het begin opgesomde verklaringen hebben eigenlijk veel gemeen. Er is weinig nodig om een mens te laten ontsporen. Als hij zich maar een vijandbeeld weet voor te spiegelen. Niets is eenvoudiger, de vijand is iemand die anders is dan je zelf bent, het kleinste verschil volstaat. Andere godsdienst, andere seksuele geaardheid, andere kleur of een iets dikkere (of dunnere) portefeuille. De intu�tie is aangeboren, een kind dat ‘anders’ is wordt meedogenloos gepest door leeftijdsgenootjes. Jong geleerd, oud gedaan. En als er geen verschillen zijn worden ze wel bedacht; alle voetbalhooligans zijn hetzelfde, alleen hun club is anders. Om los te gaan is er nog een aanleiding nodig en een rechtvaardiging. Een stok om de hond te slaan is er altijd, een verhaaltje dat snode plannen rechtvaardigt is zo uit de mouw geschud. Zo arm waren die plunderaars niet eens, of waren de smartphones waarmee de aanvallen werden geco�rdineerd ook gejat? En wie een breedbeeld-tv of flessen champagne rooft heeft kennelijk geen honger. Vooral die miljonairsdochter niet die vrolijk mee plunderde. Soms is er zelfs geen vijandbeeld nodig. Gelegenheid maakt de dief.

De gemiddelde Duitser, de gemiddelde Nederlander en de gemiddelde Fransman verschillen tegenwoordig minder van elkaar dan de bewoners van aangrenzende wijken in een middelgrote provincieplaats. Terwijl op supranationaal niveau eenheid wordt gesmeed, ondanks het gespartel van de tegenstanders lijkt Europa onafwendbaar, valt de samenleving aan de onderzijde uiteen in (sub)culturen, (rand)groepen, jeugdbendes. De stammencultuur is terug van nooit weggeweest en zoals we weten uit de geschiedenisboekjes zijn stammen pas stammen als ze elkaar de koppen inslaan.

Ook in Nederland wemelt het van de stammen. Ten eerste natuurlijk die van Henk en Ingrid, met stip op 2 die van de nieuwe, meestal lichtgetinte Nederlanders, die weer verder uiteenvalt in Marokkanen, Turken en alle andere smaken. Verder de stam van de goed opgeleiden, die van de uitvallers, die van de jongeren die altijd hun plaats bevechten op de stam van de ouderen, goedschiks of kwaadschiks. Stammen in deze tijd zijn vaak flash mobs. De Ajax hooligan die op zondag onherkenbaar met een sjaal voor zijn gezicht er eentje van PSV molesteert is op maandag weer gewoon zijn collega. Kutmarokkaan zijn is evenmin een fulltime job. En de klant van vandaag komt morgen terug om te plunderen. Wie geen vijand heeft, verzint er een, als het zo uitkomt. Ongekend? Ach, de oude Romeinen waren de specialisten: Homo homini lupus est!* Kunnen we dan niets doen? De verschillen klein houden misschien? Een paardenmiddel, geen wondermiddel.

*voor de stam van de minder goed opgeleiden: ‘De mens is de mens een wolf’

Klik hier om de column te lezen op FOK.

Dinsdag 27 december 2011

Sinds gisteren staat mijn column over de man die door een jurk aan te trekken, velen in de war maakte, ook op Liefde en Zo.

Een echte vent durft een jurk aan

Een man in een jurk, en ook nog eens met een push up bh eronder, het is me toch wat! Vooral als hij pontificaal in een reclame van onze vertrouwde Hema zit. Vroeger van de ouderwetse bremzoute rookworsten, tegenwoordig dus ook van frivool ondergoed. Let op de levensgrote foto’s bij de bushokjes, vooral die met dat zwarte jurkje is verbluffend.

Klik hier om op Liefde en Zo verder te lezen.

maandag 26 december 2011

Sinds donderdag 21 juli 2011 staat er een verhaaltje van mijn hand online op FOK

Ik had het eerder onder de titel ‘Carolien’ ingestuurd voor een verhalenwedstrijd in Trouw (als ik me niet vergis)

Voor het eerst vlinders in je buik

Ze woonde twee straten bij een vriendje vandaan waar ik vaak kwam. Regelmatig liepen we langs haar huis, en dan hoopte ik vurig dat ze in de vensterbank van het raam in haar kamer zat. In haar blauw-wit gestreepte sweatshirt. Als ik geluk had, zat ze er, meestal met twee vriendinnen. Dan kon ik hoi tegen haar zeggen. Carolien was veertien, net als ik. Nooit eerder had ik een meisje zoals zij gezien, ze leek niet van deze aarde met haar engelengezicht. Ze had het mooiste haar van de wereld. Lange bruine lokken, met een rechte jongemeisjespony. Voor het eerst verliefd. Verlangen naar de verlokkingen van het nog onbekende. Niet weten hoe je moet zeggen wat je zou willen zeggen. Eigenlijk ook niet durven, en dan maar niets zeggen. Wachten tot de juiste woorden en het juiste moment vanzelf komen.

Het was in het begin van de herfst, in de buurt stonden bomen die hun bessen lieten vallen. Als je er één in een plastic elektriciteitsbuisje deed en er op blies, schoot hij weg met een enorme vaart. Zo stonden we, mijn vriendje en ik, bessen te lanceren toen zij toevallig langs liep. Misschien was het niet toevallig, maar dat het geen toeval zou zijn, dat kon ik me niet eens voorstellen. Ze vroeg aan mij, ja ZIJ vroeg aan MIJ of ze een keer door mijn blaaspijpje mocht blazen. Of ze dus haar lippen mocht drukken op de plek waar zich even tevoren de mijne bevonden hadden. Zodat ik daarna mijn lippen weer op de hare zou kunnen drukken, op de afdrukken ervan. Die dag hebben onze lippen elkaar indirect geraakt, het was al bijna een kus. Ik kon niet slapen, de nacht er op. Onze bijna-kus kwam keer op keer langs in de draaikolk van mijn gedachten. Het waren er ontelbaar veel geworden, de veertjes van kleine vogeltjes waarmee ik van binnen gekieteld werd. Vlinders in je buik, noemde je dat, leerde ik later. Zonder dat ik er weet van had, verlangde mijn jongenslijf naar het mysterie van haar meisjeslichaam.

We liepen weer eens langs haar huis en ze zat er weer, in haar vensterbank, alsof ze op me wachtte. Dat ik moest kiezen, riep ze naar me. Tussen haar en haar vriendinnen. Een gemakkelijker keus was niet mogelijk. Was dit dan het perfecte moment? Maar had ik het wel goed verstaan? En als ze het werkelijk had gezegd, meende ze het dan? Zou ze me niet uitlachen als ik me blootgaf? Ik deed alsof ik niets gehoord had. Een paar dagen later had ze opeens een vriendje, een slungelige jongen met lang vettig haar. Gemakkelijker had ze het me niet kunnen maken. “Ik kies jou”, meer had ik niet hoeven zeggen. Dan was ze mijn vriendinnetje geweest, mijn eerste vriendinnetje. Sommige meisjes kunnen je leren dat je de wereld aan kan. Zij stond voor me klaar, ik snapte het niet. Stom rund dat ik was.

Klik hier om de column te lezen op FOK.

Donderdag 22 december 2011

Sinds gisteren staat de volgende column online op FOK.nl

Een echte vent durft een jurk aan

Een man in een jurk, en ook nog eens met een push up bh eronder, het is me toch wat! Vooral als hij pontificaal in een reclame van onze vertrouwde Hema zit. Vroeger van de ouderwetse bremzoute rookworsten, tegenwoordig dus ook van frivool ondergoed. Let op de levensgrote foto’s bij de bushokjes, vooral die met dat zwarte jurkje is verbluffend.

Andrej Pejic, heet hij trouwens. Beroep: Catwalkmodel, voor mannen- en voor vrouwenmode. Niet alleen zou je op die foto’s niet zeggen dat hij een man is, opgetuigd als vrouw ziet hij er ook nog eens adembenemend uit. Daar raken sommigen nogal van in de war. Zo in de war dat hij in allerlei reacties maar meteen voor hermafrodiet, transseksueel of transgender wordt versleten. Alsof ze in zijn onderbroek of in zijn hoofd hebben gekeken……..

Klik hier om verder te lezen op FOK

woensdag 14 december 2011

Mijn column in het augustusnummer van FIETS 2011

Bijna-doodervaring

Okee, fietsnavigatie had hij niet aan boord, mijn nieuwe Nokia smartphone. Maar GPS trok me wel over de streep om eindelijk mee te gaan in de vaart der volkeren; ik moest ook zo’n ding met alle toeters en bellen. Het on-board GPS was dan wel alleen bedoeld voor automobilisten en wandelaars, maar ik zag mijn kans schoon om met behulp daarvan een poging te wagen vlak langs de rivier de Durance van Cavaillon naar Avignon te fietsen. Volgens de ouderwetse papieren routekaart zou er een weggetje moeten zijn. Weliswaar leek er hier en daar een stukje te ontbreken, maar de Nokia zat nergens mee; hij berekende keurig een route langs het water, precies waar ik zin in had. Waar je kan lopen, moet je ook kunnen fietsen, leek me. Je moet toch wat als je de Mont Ventoux een keer links laat liggen. Al kon ik dat onding zien vanaf de camping, ik was vast van plan zijn vergiftigde lokroep te weerstaan. 2 jaar op rij is too much.

Zo belandde ik, dankzij de moderne techniek binnen de kortste keren precies waar ik wezen wilde. Dat onooglijke weggetje tussen de Autoroute du Soleil en de rivier. Maar terwijl de Nokia onverstoorbaar bleef melden dat ik ‘immer geradeaus’ moest blijven gaan’, maar dan in het Frans, werd het wegdek in alarmerend tempo slechter. Ik weigerde de handdoek in de ring te gooien en dus bleef er geen andere optie over dan tussen de steeds grotere gaten in het asfalt en de keien door te slalommen, zodat ik uiteindelijk in nauwelijks meer dan wandeltempo vooruitkwam. Nog een paar kilometer verder op een inmiddels bijna middeleeuws karrespoor, begon me een unheimisch gevoel te bekruipen. Waren de spaarzame voorthobbelende auto’s ook door hun navigatie het bos in gestuurd? Niet waarschijnlijk gezien het feit dat de kentekens lokaal waren; als je in de buurt woont weet je wel wanneer je je Tom-Tom(kloon) moet negeren. Maar wat zochten die rare lui daar dan, in die oude en gammele bakken van ze?

Opeens schoten me beelden te binnen uit de film Deliverance, waarin een paar mannen die zich, net zoals ik, onnadenkend in de woeste natuur begeven hadden belaagd werden door een stelletje lokale heikneuters. Van die inteeltypes met slechte gebitten, scheve neuzen, bochels en slechte bedoelingen. Ik pijnigde mijn hersens om me te herinneren hoe de film afliep. Zeker was in elk geval dat ‘ The Texas chainsaw massacre’ in een bloedbad eindigde. Opeens klonken er schoten. Dit was dus mijn straf voor het versmaden van de Ventoux. Ik kon.geen kant op; links was de snelweg waarop het autoverkeer voortraasde, zich niet bewust van het drama dat zich hier aan het voltrekken was en rechts de kolkende rivier. Ik zwoer een dure eed; als ik dit ging overleven zou ik nooit meer blindelings vertrouwen op zo’n stom apparaatje.

Tegen alle verwachtingen in bereikte ik heelhuids Avignon. Die schoten? Toch kleiduiven waarschijnlijk. En de inteeltheikneuters waren misschien gewoon op weg naar hun visstekje. Geen spijt dat ik de Ventoux heb laten zitten.